Icinde bulundugun kaostan kurtulmadan goremiyorsun kendi gerceklerini . Hatta kendini , ne istedigini bile bilmiyorsun o karmasanin icinde. Sadece nefes aliyor ve yasiyorum saniyorsun .
Zaman hizla akip geciyor, etrafinda birseyler oluyor herkes birsey soyluyor , annen bunu yapmani istiyor ,baban onu yapmani istemiyor , eve gec gelme komsu teyze goruyor , dedikodun donuyor... Ve sen nefes aliyorsun , yasiyorum saniyorsun ...
Zaman geciyor , calisman gerekiyor, yasitlarin evleniyor , arkadaslarin yukseliyor , depresyonun nüksediyor , sen yine nefes aliyorum saniyorsun , yaniliyorsun . ..
Daha kendinle karşılaşmadan geciyor gunlerin , durup bir kere bile ic sesini dinlemedin . Belki de sen hiç onlari yapmak istemedin . . .
Kir kabugunu ... O yumurtadan , kabuklarindan kurtulmadan baslamayacak hayatin .
Ben mi ? Daha yeni kabuklarimi uzerimden ellerimle ayikliyorum , ve aradan suzulen gunes isigi yeni bir baslangici hatirlatiyor bana , Heycanlaniyorum ve heyecansiz olan herseyi herkesi reddediyorum. Ruhumun anarsist yanini tatmin ediyorum reddederek . Dislanmislara kucak aciyor sevilenleri reddediyorum , duzeni reddediyor , duzensizlige kol kanat geriyorum . . .
Cocukken düşünürdüm , niye saclarim diger kizlar gibi dümdüz degil de , kafamin Üstünde kivrimlar olusturarak cığlık çığlığa firliyorlar kafa derimden diye . Artik biliyorum , onlarda ruhum gibi düzenden ve düzlükten nefret etmek icin futursuzca kivriliyorlar . Bazen sacim da kafam gibi cözülemeyen yumaklarin ev sahibi oluyor ,olsun seviyorum o duzensiz duzenimi , arsiz yumaklarimi .Bazen çözmek icin ugrasiyor , yapamazsam makasi vuruyor kurtuluyorum.
Sonra da diyorum ki ; iyi ki Dümdüz saçlarım yok ! :)))
Doz
